من و تو و یه برگ از تنهایی

برای نازنین دوست ...

ashkhaiesiah — Fri, 30 May 2008 04:13:18 GMT

تقدیم به بانو که جای خالیش افسرده است ...

بانوی شب های خالی ، همدم شب های تنهای من

نیستی که دستانت گهواره ام باشد ؟

اشک هایم را به کدامین دست بسپارم

حالا که دیگر جواب دیوانگیم خاموشی است؟

کلماتم سردند و خسته و ناتوان

شب هایم دردند و قربانگاه افکار

نمی دانم به کدامین گناه فاش نکرده مجازاتم می کنی ؛

گفته بودی بازمی گردی و اکنون.. رفته ای !!!

چه کنم با این همه حرف که سرزنشم می کنند؟

چه کنم با این همه بغض

که چون خوشه های تلخ و عذاب آورمی بلعم

و روزی ریشه های مرا چون درختی پیر می خشکانند...

هم نام من ، باران را به خاطر داری ؟

آن شب که نه من باریدم و نه تو

و آسمان تقاص سنگینی ما را پس داد

و یکی شدیم با آسمان و باران ...

بانوی شب های خالی ، همدم شب های تنهای من

سکوتم را بشکن

برگرد ...

هیاهوی آینه ها

ashkhaiesiah — Sun, 11 May 2008 19:55:07 GMT

وای ! شکست ...

اشک ... ریخت ؛

آینه ها می خندند

به هجوم گنگ تنهایی ،

می گریم ... برای تکه های شکسته

تصویرم ، پژواک عدم ،

طرحی غمگین و ترک خورده ،

پوزخندی به کشیدگی جدایی ،

خرده هایی به وسعت تو ،

که بی صداتر از اشک ها فریاد می کنی ...

خاموش می گریم ، آینه ها غوغا می کنند

وای ! باز شکست ...

باز می خوابم

ashkhaiesiah — Sat, 05 Apr 2008 17:33:01 GMT

فنجانم خالی است

چشمانت را سر می کشم که هنوز هم کودکانه از من فراریند

و چه طعم شیرینی دارد این نگاه مشوش داغ

و چه می خندد این قهوه ...

بیدار که می شوم نه فنجانی هست و نه چشمی

یخ می کنم ، سست می شوم ، می بازم

نگاهم به تمنای نگاهت

باز می خوابم ...

اسطوره ی سنگی

ashkhaiesiah — Sat, 08 Mar 2008 17:03:18 GMT

منم اسطوره ی سنگی،

با همان لبخند اغواگر،

و خنجری که بوی مرگ می دهد از سلاخی شب های گذشته

که در آن عشق را سر بریدند در قربانگاه واقعیت ...

منم اسطوره ی سنگی ،

با همان لبخند اغواگر ؛

مجالی هست ، دمی بنشین

که اینجا سنگ خارا بس فراوان است ...

از وقتی که رفته ای

ashkhaiesiah — Sat, 02 Feb 2008 16:59:06 GMT

روی عکست با خط میخی نوشتم قلب و به سینه ام سنجاق کردم ...

آخ ...

نمی دانم این درد سوزن است

یا درد نبودنت ؟!!

از وقتی که رفته ای ، سینه ی بی قلبم را بخیه می زنم ...

دلتنگی ها کم نیست

ashkhaiesiah — Thu, 03 Jan 2008 00:50:18 GMT

دلم برایت تنگ شده ،

به اندازه ی تمام قفس های قفل

که هر روز خاطرات آخرین مرغ عشق را مرور می کنند ،

و به اندازه ی تمام استکان های یخ کرده ی چای

که نه مثل قهوه تلخ اند و

نه مثل من سرد ،

و به اندازه ی تمام تخت های خالی

که حتی به قدِ من هم جا ندارند .

دلم برایت تنگ شده ،

نه به آن اندازه که قفس ها را دور بیاندازم

و با استکانی چای تلخ

ـ در حسرت یک خواب ـ به تخت خیره شوم و

در سکوت اشک هایم را به نخ بکشم ...

" دلتنگی ها کم نیست "

نه ، مدت هاست دلم را به دوره گردی نابینا فروخته ام ...

جیب های پاره ی من

ashkhaiesiah — Mon, 24 Dec 2007 15:22:17 GMT

سوراخ جیب هایم چه زار می زنند ...

تمام رازهایت را به دخترکان سر کوچه بخشیدم

چقدر شادی به چشم هاشان می آمد و از دهانشان می رفت

تا انتهای هر کوچه ی کهنه ی ابدی

که روزگاری من را به تو می رساند

و امروز به تنهایی ...

دلت در در امتداد همین پیچ ها از جیب های پاره ام افتاد

و سهم دخترکی شد چند ساله و من

تا ناکجای این پس کوچه های پرت

جیب هایم را سرزنش کردم که راز نگهدار نبودند ؛

و چقدر زار می زنند ...

گل یا پوچ

ashkhaiesiah — Sat, 24 Nov 2007 10:40:18 GMT

گُر گرفت تنم

زیر نگاه های تب آلوده و مست

و ترسی شیرین

وقتی بوسه هات سنجاق لب هام می شد ! ...

گل یا پوچ کلمه است انگار

دوستت دارم در دهان توست

پوچ روی تن من ! ...

حرفی بزن چرا زبانت گره خورده است ؟ !

چرا همیشه دست از پا درازتر

اخراجت می کنند از بازی من و تو و عشق

قبل از اینکه در چشم هات طلوع کنم

و آب شود ذهنم از شرم

فرصتی بده ! ...

این خوابِ خراب زودتر از من

برده تو را

بگو باختم

تا قلبم را باز کنم و

گل به روی این شعر بریزم ! ...

پوچ ! ...

نقاشی

ashkhaiesiah — Sat, 24 Nov 2007 10:34:26 GMT

رنگ می پاشم به چشم هام

تا نقاشیت کنم

که سال هاست زمینه ی هیچ بومی تبوده ایم

می کشم تو را ،

خودم را آن طرف تر از بغض های شاعرانه

و خنده های قرمز لب هات ! ...

راستی !

چه رنگی به چشم هات بزنم

که مرا عاشقانه ببیند ؟ ...

گناه ...

ashkhaiesiah — Sun, 14 Oct 2007 21:25:18 GMT

قلمم بی تابه ، می نویسم از خودمون تند تند ، تن این کاغذ تب کرده ، می ترسم آتیش بگیره و بسوزیم ، خیلی از خودمون نوشتم و پرش کردم از اسم تو.
این بار نوبت این غریبه هاست که بسوزند ، نه قصه ی ما ، حتی اگر گفتنش گناه باشه ، ما که بارها و بارها سوختیم از سرمای شرم حرف های نگفته ، تو هم که گونه هات سرخ شده ، به سرخی این قصه ، سوختی ، از تب این کاغذ و از سرمای این شرم ، این دست و اون دست نکن ، قصه توی دست های منه ، سرخ و

هوس انگیز؛ پس حرفت رو بزن ، یه دوستت دارم که دیگه این حرف ها رو ندارهحالا چه تو بگی ، چه من
مگه فرقی هم می کنه ، ما که هر دو به یه جا می رسیم ، آخر این قصه بازم می رسیم به هم ...
پس بگو بذار همه ی این دنیا بدونن ، آخرش که تو می شی آدم و منم می شم حوا ، اما این بار من سیب رو گاز می زنم و تن کاغذی همشون آتیش می گیره از سرخی این قصه و پرتمون می کنن ، از این دنیا به دنیای خودمون .
حالا دیدی که هر دو باز هم به یه جا می رسیم ، آخر این قصه باز هم می رسیم به هم ، حالا چه فرقی می کنه ، چه توی این دنیاچه توی دنیای خودمون ؛ پس یا تو حرفت رو بزن یا بذار من یه گاز گنده به این قصه بزنم
سیبمون که دیگه به آخرش رسیده ...