سفیدی این کاغذ به من طعنه می زند،
مثل سیاهی دستان کودک گردو فروش
و کبودی صورت آن دختر معصوم.
قصه امان به کجا رسیده بود؟
به انتهای این دنیا؟
شاید هم به آخر این جهنم سرد
این جهنم یخ زده ی ذهنم که متعفن شده
آتشی بگیران شاید ذهنم گرم شود.
فلسفه ی بی گناهی سفید این کاغذ
گناه سیاهی قلمم را فریاد می زند
اما چه فایده که من
گرم عشقبازی با دستان تو
پوسیدن نیلوفر را روی این لجنزار به تماشا نشستم
و چشمانم را به روی ضجه های یک فرشته
بستم، کبود شده از ضربه های وحشی باد .
آخ ذهنم سرد است!
آتشی بگیران شاید کمی گرم شود.
قصه امان به کجا رسید؟
به انتهای این برزخ
به عمق این شهر آفت زده ی بی تفاوت منگ
و من...
و تو ...
و ما...
به تماشای از بین رفتن باکرگی دخترکی معصوم ایستاده ایم
و دست می زنیم برای سکوت خفقان آور این خراب آباد
و باز هم غرق می شویم در این عشق اساطیری
که نخ نما شده از پا خوردن های مداوم
و...
آخ !...آتشی بگیران شاید کمی گرم شود این ذهن پوسیده
قصه امان به کجا رسیده بود؟ ...
...