تقدیم به بانو که جای خالیش افسرده است ...
بانوی شب های خالی ، همدم شب های تنهای من
نیستی که دستانت گهواره ام باشد ؟
اشک هایم را به کدامین دست بسپارم
حالا که دیگر جواب دیوانگیم خاموشی است؟
کلماتم سردند و خسته و ناتوان
شب هایم دردند و قربانگاه افکار
نمی دانم به کدامین گناه فاش نکرده مجازاتم می کنی ؛
گفته بودی بازمی گردی و اکنون.. رفته ای !!!
چه کنم با این همه حرف که سرزنشم می کنند؟
چه کنم با این همه بغض
که چون خوشه های تلخ و عذاب آورمی بلعم
و روزی ریشه های مرا چون درختی پیر می خشکانند...
هم نام من ، باران را به خاطر داری ؟
آن شب که نه من باریدم و نه تو
و آسمان تقاص سنگینی ما را پس داد
و یکی شدیم با آسمان و باران ...
بانوی شب های خالی ، همدم شب های تنهای من
سکوتم را بشکن
برگرد ...
