نفس هایم سنگین شده است
مثل حضورم بر این دنیای خاکی
گویا من تنها موجودی از این نوعم در این خاکی
همه جا پر شده از وجوده " آدم "
که حتی لفظش بر زبانم سنگینی می کند
خسته ام از سنگینی این کلمه
خسته ام از این دنیای کوچک قفس
که برای من تنگ می نماید و من برای آن وزنی اضافی
خسته ام از این تکرار اجباری شبانه روز
که هنوز غروب ها دلتنگ اند
و هنوز شب ها طولانی
و هنوز کلماتی که برای بودن باید بر این برگه ها جان بسپارند
و چه واژهء نامفهومی است مرگ برای این مردم
که حتی با گفتنش محک.مت می کنند به پوچی
و من اکنون پوچ ترینم میان این همه زنده
و غریبه ام با این قفس خفقان آور .
اگر قبلاً به شوق بازگشتش لحظه ها را می شماردم
اکنون به عشق رجعتم لحظه شماری می کنم
که این آدم های از جنس دود و پر غبار برایم بسیار دورند
واژه هایم از جنس سنگ اند و
از نوک این قلم به سمت ذهنم پرتاب می شوند
دیگر حتی خسته ام از این نوشتن های سخت
که یک بار هم پاسخم را نمی دهند این نوشته ها
که " پایان کجاست ؟ من خسته ام ، انتها کجاست ؟ "
...