آغازمان را به یاد ندارم

شاید زمانی که تو زاده شدی و من نیز زاده شدم

شاید هم زمانی که تو دوباره متولد شدی و من نیز در تو متولد شدم

حالا دیگر چه فرقی می کند از کجا شروع کرده ایم

اما من پایانمان را خوب به خاطر دارم

همین سه روز پیش بود

همین سه شنبه ، همین سه شنبه ای که نمی دانم اجازهء توهین به آن را دارم یا نه

نمی دانم در ایم سه شنبه من در تو مرده ام یا نه ؟

اما تو هنوز در من زنده ای

اصلا من دیگر نیستم هر چه هست تو ای

ـ بازم که با احساست می نویسی تو دختر !

اگر کنارم بودی حتما این را گفته بودی

و با منطقت محکم توی گوش احساسم می زدی

ـ ای آقا ... چرا می زنی ؟ آخه مثلا من جنس ظریفم و تو ...

نه تو از من ظریف تری

همیشه گونه های احساسم از ضرب دست منطقت سرخ است

اما منطق تو نیز زیر احساس من کبود شده است

آه ! سه روز از پایانمان می گذرد

احساسم هنوز گریه می کند اما منطقم هنوز خاموش است

بیش از این توان گریه ندارم

لبخند بر لبانم خشکیده است

درونم طوفانی است

باد بر آرامش قلبم طعنه می زند

باران تکرار گریه های من است

بادبادک های خیس بر زمین سرد نمناک ضجه می زنند

با تمام وجود فریاد می زنم :

" کودکی هایم کو ؟ "

طوفان فریادم را می بلعد و خیره به سکوتم نگاه می کند

کودکی واژهء دوری شده است برای نزدیکی های تنهای ذهنم

آن زمان که هنوز تنهایی برایم تقدس داشت

و واژه ای نبود که عشق را فریاد زند

اکنون منطق عشق با تمام قدرت بر وجودم پا می کوبد

تنهایی صلیبی شده واژگونه

می ترسم از این شیطنت مرگبار

تلاطم این دریا آغوش مرا می خواهد برای آرامش

همانگونه که عشقبازی موج ها در آغوش ساحل آرام می گیرد

اما ساحل ، ساحل غرق می شود در این هوسبازی بی پایان

می خواهم دریا را با تمام وجود در آغوش بگیرم

تنها دریا است که تو را با تمام امیدهایت تکرار می کند در ذهن پوچم

هر دوشون از کنار هم رد شدن . چشمشون به چشم هم افتاد . قلبشون لرزید . هیچ کدوم اما جلو نرفتن . فقط خیلی بی اعتنا از کنار هم رد شدن . روز بعد دوباره همون اتفاق تکرار شد و روز بعد و روزهای بعد از اون.

یه روز که از کنار هم رد می شدن ، پسر جلو رفتو به دختر لبخند زدو سلام کرد . یه شاخه گل توی دستش بود . اونو به دختر داد و رفت . دختر خشکش زد . نمی دونست چی بگه . از خوشحالی گریه کنه یا فریاد بزنه و بگه چی توی دلش می گذره . داشت دور شدن پسر رو تماشا می کرد . به فکرش رسید فریاد بزنه که صبر کن . منم دوستت دارم نرو اونجا یه پرتگاه هست . پسر همچنان داشت می رفت و به پرتگاه نزدیک و نزدیکتر می شد . دیگه نتونست طاقت بیاره . دنبال پسر دوید و گفت : " صبر کن منم دوست دارم "

پسر خوشحال برگشت و گفت : " منم دوستت دارم "

اما یه دفعه زیر پاش خالی شد . داشت می افتاد که دختر دستش رو گرفت . اون گل هنوز توی دست دختر بود اما حالا دیگه خاراش داشت توی دستش فرو می رفت و دستش رو زخم می کرد . دختر اما دست پسر رو ول نکرد .

پسر گفت : " تو نمی تونی منو بالا بکشی . دستات دارن خون میان . " دختر اما باز ولش نکرد .

دستای پسر هم زخم شد . دختر پسر رو ول نکرد . خودش هم داشت می افتاد اما باز پسر رو ول نکرد .

پسر اما نتونست درد کشیدن دختر رو تحمل کنه . دست دختر رو ول کرد و ...

دختر خیره به اعماق پرتگاه نگاه کرد و بعد به دستای خونیش خیره شد که حالا یه گل روز توش بود که داشت پژمرده می شد . دختر با خودش گفت : " تا اون پایین راهی نیست . حالا که اون رفته پس منم می تونم برم . " و پرید .

روز بعد همه فقط یه گل رز پیدا کردن که ازش خون می چکید .

دیگر تکرار شکستن هایت را باور ندارم

برایم حرفی تازه بزن

اشک هایم را معنا کن

لبخندم که دیگر بی معنا شده است

این بار این منم که تو را اسیر خواهم کرد

بازگشتی برای تو نیست

به حبس ابد محکومی

حتی اگر ضربه های سخت بی محبتی را سخنانت بر سرم خراب کنند ؛

باز هم نخواهم گذاشت که برای فهمیدنم ، تنهایم بگذاری

این بار من تو را به خاطر تمام لحظه های پر خاطره امان نگاه خواهم داشت

نه دیگر تنهاییت را تاب نخواهم آورد

حتی اگر برای من به من پشت کنی

این بار کلامم سرد است و دهشتناک

ام قلبم تب کرده است از هجوم بی وقفهء عشق بی انتهایمان

باز هم اشک هایم را معنا کن

که حتی باران هم در مقابلش بی معنا است

اشک هایم را معنا کن

که لبخندم برایت تکراری است

اشک هایم را معنا کن

که رد پای گرمشان بر گونه هایم داغ عشق تو را حک کرده است

اشک هایم را معنا کن

...

ای تنهاترین سرخ پوش

لحظه های بودنت را با اشک هایم خواهم خرید

اشک هایی که حتی ذره ای از تیره روشن وجودت را نخواهند فهمید

حال دیگر تو معنای ۳۶۵ را خوب می دانی

بانوی من هنوز بسیار تازه ها مانده که با نگاهت آشنا نیست

خاموشیت را چگونه معنا کنم

که حتی حتی فرصت تجربهء کلامت را از من گرفته ای

بانوی من با این آشفته بازار ذهنم جه کنم

هنوز بسیارند چراهای بی پاسخ

تمنایم را کودکانه مدان

می فهمم که این تیرگی است که نور را می بلعد

و یا شاید نور است که تیرگی می زاید

تنهایی ات تمام تاریکی را روبه رویم نشانده است

اما چشمانم از امید آمدنت در این تاریکی به راهی روشن است

منتظرت نشسته ام تا باز گردی ...

باز هم آهنگ دوبارهء خداحافظ

باز هم اشک های سرگردان بر گونه های خسته

باز هم آغوش هایی که هنوز از گرمای با هم بودن سیر نشده اند

داستان کهنهء فاصله و جدایی

آن لحظه که عشق آغاز شد جدایی رنگ گرفت

دستانم پر شد از تمنای با هم بودن

و گر گرفت از تب سرد عشق

برقی در چشمانمان درخشید

اما ناگاه جدایی سر رسید تا عشق را با تمام زیباییش درک کنیم

آری ، رفتی و مرا ترک کردی

تا وجودم را درک کنی و عشقت را در قلبم بریزی

رفتی تا محبتت را با حسرت چشمانت معنا کنم

اما اکنون تمام وجودم انتظار است و انتظار که احتیاجت را می فهمم

کاش برگردی تا هنوز بودنت را زمزمه می کنم

کاش برگردی تا هنوز فراموشی قانون عشقت نشده

کاش برگردی تا هنوز ...

...